Pedagog radzi
Pomoc PDF Drukuj Email
Wpisał Administrator   
Czwartek, 01. Październik 2015 21:06


Edocs - Debug mode on
The document path is: http://g_skoroszyce.wodip.opole.pl/images/stories/ulotka.pdf


 
Pomoc PDF Drukuj Email
Wpisał Administrator   
Niedziela, 24. Marzec 2013 19:19

Jeżeli potrzebujesz pomocy


 
Błedy wychowawcze PDF Drukuj Email
Wpisał Administrator   
Czwartek, 22. Marzec 2012 22:50

15 NAJCZĘSTSZYCH BŁĘDÓW WYCHOWAWCZYCH POPEŁNIONYCH PRZEZ DOBRYCH RODZICÓW

PRAWIENIE DZIECKU MORAŁÓW.
Długie przemowy wygłaszane przez rodziców dziecka, które coś przeskrobało, są mało skuteczne. Dziecko się wyłącza, przestaje słuchać. Czuje się przymuszane, gdy mówisz ,,tak trzeba’’, ,,powinieneś’’ , a przymus zachęca je jedynie do obrony lub oporu. Jeśli zaczniesz przekonywać je so słuszności swojej racji, rozpoczynasz jałową dyskusję. Lepsza jest krótka informacja: ,,po kąpieli zawsze umyj wannę, tu jest szmatka’’ , a na próbę dyskusji o sensie lub bezsensowności mycia wanny wystarczy powiedzieć: ,,ma być czysta’’
NADMIERNA OPIEKUŃCZOŚĆ
Rodzice często uważają, że dziecku powinno oszczędzać się przykrości, ponieważ w życiu zdąży ich jeszcze doświadczyć. Zamiast ,,nauczyć pływać’’ zawsze ratują: odrabiają za nie lekcje, usprawiedliwiają wagary w szkole itd. W ten sposób uczą je bezradności i utwierdzają w przekonaniu, że samo sobie nie poradzi. Stąd tylko krok do bycia ofiarą! Tacy rodzice pozbawiają swe dziecko radości z tego, że coś mu się udało i dumy, że pokonało strach.
NADRZUCANIE AUTORYTETU SIŁĄ.
Krzyk, wyzwiska, a zwłaszcza bicie budzą w dziecku strach, ale nie szacunek. Rodzic, który ciągle wpada w złość, wybuch gniewem, nie panuje nad swoimi emocjami i sobą, nie będzie dla dziecka autorytetem. Dziecko będzie się bać, ale przemoc rodzi strach, a ten chęć od wetu. Gdy dziecko dorośnie, odda rodzicowi z nawiązką wszystko, co dostało i siłą wymusi to, czego zechce.
BRAK SZACUNKU DLA WOLI DZIECKA.
Matka czesze córce warkoczyki, chociaż mała nie cierpi tej fryzury. Traktuje córkę jak swoją własność i do głowy jej nie przyjdzie, aby wysłuchać opinii dziecka. Nie szanuje uczuć córki, jej odrębności. Tymczasem dziecko ma takie samo prawo jak dorosły powiedzieć NIE I TAK. Inaczej wychowa się człowieka bezwolnego, zależnego od innych, nie umiejącego samodzielnie podejmować decyzji
CIĄGŁE KRYTYKOWANIE.
Kiedy dziecko słyszy wciąż: ,,ty nigdy nie uważasz’’ , ,,zawsze się spóźniasz’’, ma poczucie, że stale zawodzi rodziców i nie spełnia ich oczekiwań. Czuje się bezwartościowe. Rodzice powinni zrozumieć,  że dziecko dopiero uczy się wielu rzeczy i nie jest doskonałe. Popełnianie błędów jest najlepszym sposobem nauki. Nie na darmo mówi się: ,,jak się nie przewrócisz, to się nie nauczysz’’. Jeśli chcesz żeby dziecko coś robiło lepiej niż dotąd, zawsze najpierw mów o tym, co było dobrze, a co jeszcze trzeba zmienić lub poprawić. ,, przez cały tydzień udało ci się być punktualnie, a dziś się spóźniłeś. Postaraj się zawsze być w szkole na czas’’. Wtedy dziecko będzie miało poczucie własnej wartości.
BRAK POCHWAŁ
Dobrze wykonana czynność powinna być pochwalona. Dziecko zaczyna wierzyć w siebie, kiedy widzi, że z wieloma sprawami potrafi sobie poradzić. Będzie wiedziało, że są też rzeczy, których nie umie i robi je źle, ale znajdzie w sobie wiarę, by stopniowo i z nimi się uporać. W ten sposób zdobędzie siłę, z której będzie czerpało w dorosłym życiu.
„DZIECI I RYBY GŁOSU NIE MAJĄ”
Lekceważenie tego, co chce powiedzieć dziecko, to częsty błąd dorosłych. Dziecko czuje, że rodzice nie chcą go zrozumieć. W konsekwencji mogą stracić kontakt z dzieckiem, które przestanie mieć do nich zaufanie. Będzie szukało zrozumienia gdzie indziej, może paść ofiarą manipulacji, np. w sekcie lub gangu.
NIEZGODA NA WYRAŻANIE ZŁOŚCI.
Wielu rodziców uważa, że dziecko ma być grzeczne: Tylko wtedy zasługuje na miłość i akceptacje. Jeśli będziesz karać dziecko za to, że płacze lub się złości, nic dobrego z tego nie wyniknie. Gdy, z lęku przed twoją reakcją, będzie ukrywało prawdziwy stan uczuć, może to tylko przynieść kłopoty, np. nocne moczenie lub problemy w szkole. Pozwól dziecku bezpiecznie wyrażać, co czuje. Mów: „Możesz okazywać swoją złość, ale nie tup nogami; masz prawo krzyczeć, ale nie ma sensu obrażać innych”.
BRAK KONTAKTU FIZYCZNEGO.
Dotyk ( przytulenie, pocałunek, poklepanie po plecach, a nawet kuksaniec ) to doskonały sposób wyrażania uczuć. W ten sposób dajesz dziecku od czuć, że zauważasz jego istnienie. Gdy kładziesz rękę na ramieniu dziecka, to jakbyś mówił „Kocham Cię”. Wiek dziecka nie ma tu znaczenia. Czasami, gdy słowa zawodzą, właśnie w ten sposób można przywrócić zerwany kontakt.
PORÓWNYWANIE Z INNYMI…
„Dostałaś piątkę? Asia w twoim wieku miała same piątki, nie tylko  geografii”. Porównywanie wcale nie zachęca do nauki ani nie budzi ambicji. Wręcz przeciwnie: podcina dziecku skrzydła, zniechęca je do dalszego rozwoju, sprawia, że czuje się gorsze. Co by nie zrobiło, nigdy nie dorówna córce sąsiadki albo starszemu bratu.
I ZAWSTYDZANIE.
Podczas niedzielnego obiadu opowiedziałaś o tym, jak córka pomyliła szatnię na basenie i weszła do chłopców. Dla dziecka to dramat ! przecież przyznało się matce do błędu,  a zamiast wsparcia i zrozumienia, zostało publicznie upokorzone. Straci do ciebie zaufanie, być może bezpowrotnie.
ZBYTNIA POBŁAŻLIWOŚĆ.
Dziecko tak naprawdę chce od rodziców wskazówek i kontroli, a brak stanowczości w przestrzeganiu zakazów odczytuje jako brak miłości. Stawianie mu wyzwań sprawia, że się mobilizuje i buduje poczucie własnej wartości. Jeśli czegoś dokona, ma poczucie, że mu się udało, jak po wejściu na trudny szczyt.
NIEKONSEKWENCJA.
Dziecko, które w samochodzie zawsze jeździ w foteliku, przyjmuje to jako oczywistość i do głowy mu nie przyjdzie, aby się rozpiąć. Jeśli raz pozwolisz dziecku później położyć się spać, przez cały tydzień będzie cię o to prosiło. Powrót do codziennie stosowanych zasad jest bardzo trudny, znacznie trudniejszy niż ich utrzymanie, jeśli jesteś konsekwentna.
WIECZNY BRAK CZASU
Małemu dziecku wystarczy sam fakt istnienia rodziców i np. poczytanie bajki. Starsze potrzebuje więcej czasu, by się otworzyć i podzielić swoimi problemami. Wielu rodziców myśli, że skoro nastolatki pragną niezależności, kontakt z dorosłymi nie jest im już potrzebny. Biorą dodatkową pracę, bo sądzą, że dzieci potrzebują od nich przede wszystkim pieniędzy. Należałoby postępować odwrotnie: poświęcać dziecku więcej czasu, zamiast myśleć, że wysokie kieszonkowe rozwiąże problemy wychowawcze. Jeśli nastolatek tego nie dostanie, zamknie się w sobie, przestanie mówić o swoich sprawach, a odbudowanie kontaktu jest bardzo trudne.
NADMIERNE AMBICJE.
Rodzice często uważają, że dziecko ma realizować ich pragnienia i marzenia. W ten sposób chcę, aby osiągnęło coś, czego oni sami nie zdołali w życiu zrealizować. Np. ojciec, który był zbyt biedny, by pójść na studia, zmusza syna, aby studiował prawo lub medycynę, chociaż ten marzy np. aby zostać muzykiem rockowym, a nauka go nie interesuje. Dziecko, które zmusza się, by realizowało cudze ambicje, najpewniej będzie w przyszłości bardzo nieszczęśliwe.
Opracowała:Anna Kosecka-szkolny pedagog

 
Doskonalenie czytania PDF Drukuj Email
Wpisał Administrator   
Niedziela, 12. Luty 2012 23:24

DOSKONALENIE UMIEJĘTNOŚCI CZYTANIA

CZYTANIE WYRAZÓW, ZDAŃ I TEKSTÓW SYLABAMI
Czytając wyrazy z podziałem na sylaby, dziecko może równocześnie stawiać oddzielające je pionowe
kreski, podkreślać na przemian dwoma kolorami kolejne sylaby lub zakreślać je łukiem. Można również
uderzać w czasie czytania dłonią lub ołówkiem o blat stołu, akcentując w ten sposób każdą sylabę, można także dotykać sylab palcem. W początkowych ćwiczeniach najpierw czyta prowadzący, demonstrując określony sposób zaznaczania sylab, następnie prowadzący czyta, a dziecko śledzi tekst, wykonując te same czynności, wreszcie dziecko czyta samodzielnie, wydzielając sylaby słuchowo i ruchowo.
CZYTANIE ,,WE DWOJE”
Dorosły i dziecko czytają ten sam tekst jednocześnie. Metodę tą powinno się stosować, gdy dziecko ma
poważne trudności, np. czyta po literze, nie potrafi złożyć liter w całość. Rodzic czyta powoli starając się
jednak nie dzielić wyrazów ale odczytywać je w całości. Można przy tym wyraz "rozciągnąć" tak, jakby się śpiewało. Głos dorosłego powinien być cichy, natomiast dziecka głośny, wyraźnie słyszalny. W miarę jak dziecko będzie coraz lepiej czytać głos dorosłego powinien stopniowo zanikać (od bardzo cichego aż do szeptu), a śpiewne rozciąganie ulegać skróceniu. W ten sposób doprowadzi się dziecko do samodzielnego, poprawnego czytania. Czytanie takie powinno trwać od 5 do 10 minut, ale ćwiczyć je trzeba codziennie.
CZYTANIE NAPRZEMIENNE
(wg. Barbary Zakrzewskiej)
Czytanie na przemian z dzieckiem może przyjąć następujące formy:
•czytanie sylabami na przemian z dzieckiem (jedną sylabę czyta dziecko, drugą prowadzący itd.).
Ta forma może poprzedzać lub występować po ćwiczeniach w czytaniu sylabami,
•czytanie kolejnych wyrazów na przemian z dzieckiem lub czytanie przez nie tylko wybranych,
określonych wyrazów,
•czytanie na przemian większych partii tekstu (np. do znaków przestankowych),
•czytanie na przemian całych zdań.
Można także przeczytać kilka pierwszych zdań, aby zaciekawić treścią. Na koniec dziecko powinno
samodzielnie przeczytać cały tekst.
CZYTANIE ,,NA RATY”
Dorosły czyta na zmianę z dzieckiem. Objaśnia mu trudniejsze zwroty, odpowiada na pytania, komentuje tekst. Czytanie przez dorosłego części tekstu przyspiesza tempo czytania co ułatwia dziecku zrozumienie treści i zapobiega znurzeniu. Dobrze jest ustalić stałą porę czytania oraz jego czas (codziennie przynajmniej 30 minut).
Dorosły powinien w sposób elastyczny określać jak długie fragmenty dziecko będzie czytać samodzielnie.
Słuchając jak czyta dorosły, dziecko ma śledzić tekst oczami. Wymaga to świadomego regulowania tempa czytania.
Uczeń młodszy
1.Dziecko czyta na głos - zależnie od możliwości: od jednej lub kilku linijek tekstu do 1/2 strony.
2.Dziecko czyta razem z Dorosłym na głos ("chórem", dorosły nieco ciszej) - dwa razy więcej, np. od
dwóch linijek do l strony.
3.Dorosły - matka czyta dziecku na głos - trzy razy więcej, np. od trzech linijek do 3 stron.
4.Dziecko czyta samo po cichu - cztery razy więcej, np. od 4 linijek do 4 stron; powtórka całego
cyklu (pkt 1-4).
5.Streszczenie przeczytanego tekstu (ustne - opowiadanie lub pisemne - w formie planu czy
wypracowania) lub dyskusja nad tekstem.
Uczeń starszy
1.Dziecko czyta na głos - zależnie od możliwości: od ok. 1/2 - l strony.
2.Dorosły - czyta dziecku na głos - trzy razy więcej, ok. 3 stron; dobrze, jeżeli dziecko w tym czasie
śledzi tekst wzrokiem.
3.Dziecko czyta samo po cichu - cztery razy więcej: ok. 4 stron; powtórka całego cyklu (pkt 1-3).
4.Streszczenie przeczytanego tekstu (ustne - opowiadanie lub pisemne - w formie planu czy wypracowania)
lub dyskusja nad tekstem.
5.Podsumowanie przeczytanego rozdziału - streszczenie rozdziału i dyskusja nad wybranymi problemami.
6.CZYTANIE POD KONTROLĄ DOROSŁEGO
Stosuje się je, gdy dziecko potrafi czytać samodzielnie (nie literuje), chociaż jeszcze nie całkiem poprawnie. Dziecko czyta powoli, a dorosły poprawia jego błędy, poleca przeczytać zdanie jeszcze raz , pilnuje aby dziecko czytało dokładnie, całymi wyrazami, zwracało uwagę na kropki i przecinki Błędy niepoprawione będą się utrwalać
i dziecko nie nauczy się poprawnie czytać. Dziecko czytając posługuje się wskazówką zrobioną z twardego pokolorowanego kartonu. Przesuwa ją w sposób ciągły (bez skoków) pod wierszami tekstu. Wskazówka "prowadzi" oczy dziecka, reguluje tempo oraz kierunek ruchu gałek ocznych. Jeżeli dziecku drży ręka i wskazówkaskacze, należy ująć jego dłoń i spokojnie przesuwać pod wierszami czytanego tekstu.
•po każdym czytaniu dziecko powinno opowiedzieć co przeczytało;
•jeśli opowiada niedokładnie, należy pomóc mu pytaniami;
•jeśli z opowiadania wynika, że nie rozumie treści, powinno ponowne przeczytać tekst;
•ostatnim etapem może być namalowanie obrazka związanego z treścią czytanki lub ( i ) rozmowa na jej
temat.
CZYTANIE SPOSOBEM  KOMBINOWANYM
Dziecko czyta najpierw głośno pod kontrolą dorosłego, np. przez 10 minut, a kiedy zaczyna się już męczyć, prosimy
aby pozostałą część tekstu przeczytało po cichu. Następnie opowiada przeczytaną treść.
CZYTANIE INNYM
Czytanie innym nobilituje dziecko, buduje w nim poczucie własnej wartości, daje radość i satysfakcję z "bycia potrzebnym".
Niekoniecznie musi to być czytanie książek. Mogą to być teksty okazjonalne: informacja z czasopisma (np. tata poprosi wskazując oczywiście wybrany fragment - "synu znajdź mi w gazecie jaki był wynik meczu i kto strzelił gola), przepis kulinarny mamy, instrukcja na zabawce młodszego rodzeństwa itp.
UWAGI
Po każdym czytaniu, dziecko powinno opowiedzieć co przeczytało. Jeżeli ma z tym problemy, trzeba je naprowadzić, wspomóc dodatkowymi pytaniami. W ostateczności powinno przeczytać tekst raz jeszcze i znowu spróbować go opowiedzieć. Następnie można dziecku zaproponować, aby zrobiło ilustrację związaną z tekstem. Rozmowa o wykonanym rysunku będzie kolejną okazją do sprawdzenia stopnia rozumienia czytanego tekstu.
Opracowała:Bożena Adamczyk

 
Dopalacze PDF Drukuj Email
Wpisał Administrator   
Niedziela, 17. Październik 2010 20:38

RODZICE A DORASTAJĄCE DZIECI

Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dziećmi, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.
Udowodniono, że największą moc chroniącą ma:
1.Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka
(mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą osobą, że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania
czasu wolnego);
2.Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
(rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie, uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);
3.Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania
dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami, sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);
4.Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność  podnosisz tym jego poczucie własnej wartości.
5.Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem, ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych materiałów.

Co to są „dopalacze”
W ostatnim czasie coraz częściej słyszy się w mediach, a niejednokrotnie w najbliższym otoczeniu, o substancjach, które posiadają psychoaktywne właściwości zbliżone do działania narkotyków. Są to produkty pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego, sprzedawane w sklepach internetowych lub poprzez sieć sklepów stacjonarnych. Sprzedawcy reklamują je jako środki pobudzające, wspomagające funkcje poznawcze (np. poprawiające czasowo pamięć, koncentrację uwagi) czy pozwalające zrelaksować się. Jednocześnie producenci „dopalaczy” w ofercie handlowej zamieszczają informacje, że są to produkty kolekcjonerskie,nawozy do kwiatów czy sole do kąpieli „nie do spożycia przez ludzi”.

Jak działają?
„Dopalacze”, jak większość substancji psychoaktywnych, działają na ośrodkowy układ nerwowy i po ich zażyciu zmienia się nastrój i zachowanie człowieka. Część substancji, najczęściej pochodzenia syntetycznego, daje efekty pobudzające przypominające skutki po użyciu amfetaminy, kokainy lub ecstasy. W grupie substancji pochodzenia naturalnego zachodzi duże zróżnicowanie w działaniu tych substancji. Często są to mieszanki ziół o działaniu psychoaktywnym i mogą działać zarówno uspokajająco, wywoływać euforię, jak i działać psychodelicznie czy halucynogennie. Skutki użycia mogą być zbliżone do działania marihuany, haszyszu czy LSD lub też do skutków zatrucia organizmu toksynami, często nieznanego pochodzenia.

Objawy używania
Podobnie jak w przypadku narkotyków, objawy używania zależą od rodzaju substancji, przyjętej dawki, jak również od cech psychofizycznych danej osoby. Nie ma jednego wzorca reakcji na przyjętą substancję – tolerowana przez organizm jednego człowieka, dla innego może być groźną w skutkach trucizną. W zależności od substancji mogą wystąpić między innymi następujące objawy: przypływ energii, podwyższenie nastroju, rozdrażnienie, huśtawka nastroju, pobudzenie psychoruchowe, napady szału, stany depresyjne, halucynacje wzrokowo-słuchowe, a także utrata apetytu, bezsenność, przekrwienie gałek ocznych, wymioty, biegunka. Powodowane przez dopalacze zmiany świadomości lub stany pobudzenia ograniczają zdolność oceny i kontroli sytuacji, co znacząco zwiększa ryzyko niebezpiecznego wypadku, odniesienia urazu, a także utraty przytomności. Używanie dopalaczy może także spowodować skutki śmiertelne.

Jak wyglądają?
Postać fizyczna tych produktów również zbliżona jest wyglądem do narkotyków. „Dopalacze” występują w postaci białego proszku, kapsułek lub tabletek, suszu roślinnego (liście, nasiona, ekstrakt, skręty), suszu grzybów. Mogą być przyjmowane doustnie, donosowo, w postaci wywaru lub do palenia.

NASZE DZIECI I ZAGROŻENIA
Ryzyko związane z używaniem „dopalaczy”.
Aktualna wiedza na temat ryzyka związanego z używaniem „dopalaczy” jest bardzo ograniczona, ale wiele wskazuje na to, że przyjmowanie tych substancji wiąże się z ryzykiem zdrowotnym, w tym także z uzależnieniem. Odnotowano coraz liczniejsze, również w Polsce, przypadki powikłań zdrowotnych po zażyciu „dopalaczy”, które wymagały interwencji lekarskich i hospitalizacji. Pojawiły się doniesienia, że w składzie dopalaczy mogą występować substancje nielegalne, w tym narkotyki o wysokim potencjale uzależniającym. Zagrożenie związane z używaniem substancji psychoaktywnych jest szczególnie wysokie w przypadku młodych osób, których organizmy są niezwykle podatne na wszelkie szkody zdrowotne.
„Dopalacze” mogą być również substancjami wprowadzającymi dziecko w świat narkotyków.

Czy coś się robi, aby zlikwidować ten problem w naszym kraju?
Mamy do czynienia z nowym niebezpiecznym zjawiskiem, z którym próbują się mierzyć wszystkie kraje europejskie, ale jak dotychczas żaden kraj nie znalazł skutecznego rozwiązania.
W Polsce dokonywane są stałe zmiany regulacji prawnych wprowadzających substancje używane w „dopalaczach” na listę substancji kontrolowanych. Zmiany prawa nie są w stanie nadążyć za wprowadzaniem przez producentów do obrotu coraz to innych substancji. Z tego powodu tak ważne stają się reakcje społeczne potępiające praktyki handlarzy dopalaczami, jak i kampanie poszerzające wiedzę i świadomość społeczną czym „dopalacze” są i jakie niosą ze sobą zagrożenia, szczególnie, że istnieje prawdopodobieństwo pojawienia się „dopalaczy” także na rynku nielegalnym.

Więcej informacji znajdą Państwo na stronie prowadzonej
przez Krajowe Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii:
www.dopalaczeinfo.pl

Antynarkotykowy Telefon Zaufania
801 199 990

Antynarkotykowa Poradnia Internetowa:
www.narkomania.org.pl

Gdzie szukać pomocy?
Informator na temat placówek udzielających pomocy osobom z problemem narkotykowym dostępny jest na stronie:
www.kbpn.gov.pl

Przygotowała: Bożena Adamczyk - pedagog szkolny

 


Menu strony
Strona główna
Informacje dla rodziców
Pedagog szkolny
Szkolny Klub Europejski
Szkolny sport
Foto galeria
Zajęcia pozalekcyjne
Projekty Europejskie
Opracowania nauczycieli
Strony klasowe
Galeria
Pedagog radzi
Plan lekcji
Informacje o szkole
Zapytania ofertowe
Przedszkole
Szkolne prawo
Naszą witrynę przegląda teraz 12 gości 
Licznik odwiedzin
Dziś39
Wczoraj113
Tydzień39
Miesiąc1182
Wszystkie287561